Waarom zeurpieten zeuren

Tijs Breukink hangt achterover in de bureaustoel en strekt zijn meterslange benen uit. 'Kan prima', zegt het cijferwonder van het Bestuurscentrum. 'Plek zat.'

'Snap jij nou waarom die zeurpieten zo lopen te zeuren?', vraagt Wallie Hoogendoorn, de beschermvrouwe van Alterra. 'Ik niet.'

Hoogendoorn inspecteert samen met Breukink een willekeurige werkkamer in het nieuwe Atlasgebouw. Straks zullen - neen: moeten - de medewerkers van Wageningen UR er zingend hun intrek nemen.

'Het is op papier ietsiepietsie krapper', erkent Breukink. 'Niet elke boekenkast kan misschien mee. Maar daar staat tegenover dat het een prachtig gebouw is. Een sensuele netkous van erotiserend gewapend beton.'

'Er hangt een koesterende en warme sfeer', zegt Hoogendoorn. 'En dat zeg ik niet omdat ik tegen de verwarming sta geklemd.'

'En het is comfortabel', zegt Breukink. 'Als ik het raam opendoe, kan ik allebei mijn armen uitstrekken zonder een centje pijn. Kijk maar.'

Hoogendoorn grijpt naar haar ogen.

'De tranen biggelen over je wangen, ontroerd over zoveel architectonisch vernuft', constateert Breukink.

'Ook', zegt Hoogendoorn. 'En ik had de nagel van je wijsvinger nog nooit van zo dichtbij gezien.'

Breukink slikt. 'Wallie, ik...'

'Moeten jullie niet werken?', klinkt een bekende stem.

Verschrikt kijkt Breukink over zijn schouder. 'Nu hoor ik Aalt ook al als hij er niet is', mompelt hij.

'Ik zit een verdieping hogerop', zegt Dijkhuizen. 'En ik kan elk woord dat jullie zeggen verstaan.'

'Dag Aalt', zegt Hoogendoorn. Glimlachend wuift ze naar het plafond.

'Dit gebouw is fantastisch', zegt Dijkhuizen.

19-6-2006