Wat een verrassing

'Niet iedereen krijgt zomaar een project van twee ton', zegt Alterra's zeehondenkenner Sophie Brasseur, en stopt een crackertje in haar mond.

'Ik ben er dolblij mee', zegt Hugh Jansman met omfloerste stem. 'Niet voor mij, maar voor het leefmilieu. Voor wat we overdragen aan de generaties die na ons op deze wereld zullen rondlopen. Daarom dacht ik: ik geef een borrel.'

'Heb je al enig idee wat je met dat geld gaat doen?', wil Brasseur weten.

'Weet je wat ik voor me zie?', vraagt Jansman retorisch. 'Ik zie dieren spelen in het heldere water van de Biesbosch. Twintig vrolijke Poolse ottertjes.'

'Negentien Poolse ottertjes', onderbreekt een kordate stem.

'Mijnheer van Ast', zegt Jansman. 'Ik had u niet zien binnenkomen. Wat een verrassing.'

'Als er ergens op de instituten centjes binnenkomen, dan zijn wij van Centraal natuurlijk van de partij', zegt Van Ast.

'Leuk', zegt Jansman. 'Al kost me dat een otter.

'Twee ottertjes', zegt Kees de Zeeuw, het afdelingshoofd van Jansman.

'En daar hebben we de andere Kees', zegt Van Ast. 'Op strooptocht zeker.'

'Kijk wie het zegt', zegt De Zeeuw.

Wallie Hoogendoorn komt tussenbeide. 'Als directeur van de Kenniseenheid Groene Ruimte vind ik jullie gekissebis hogelijk ordinair', zegt ze. 'Zeker op de borrel van een toponderzoeker als onze eigen Hugh Jansman.'

'Wat een slijmjurk', zegt Van Ast met rollende ogen.

'Er zit veel eigenbelang bij', beaamt De Zeeuw.

'Hugh, namens de Kenniseenheid: geweldig! Fantastisch! En nou gaan we kussen.'

'Daar gaan weer vier ottertjes, Hugh', zegt Van Ast.

14.04.2005