Spinazieprijs

'Dat was toch zulk mooi onderzoek', zwijmelt Peter Nijkamp. 'Dat van Ben Scheres.' De voorzitter van de NWO-commissie voor de Spinozaprijs leunt achterover. 'Over de groei van de wortel van de Arabidopsis. Magnifiek. Een Spinozaprijs waard.'

Maarten Koornneef knippert met zijn ogen. Hij wil wat zeggen, maar hij doet het niet.

'Zulke mooie dingen doen jullie niet in Wageningen', schampert Nijkamp. 'Of maak ik je nou boos?'

'Boos, boos...', zegt Koornneef.

'Maarten, vriend', zegt Nijkamp. 'De belangrijkste bijdrage die Wageningen sinds 1980 aan de biowetenschappen heeft geleverd had iets te maken met de kleur van schijfjes tomaten voor op de hamburger. Hetgeen de Wageningers niet belet te klagen dat ze nooit een Spinozaprijs krijgen.'

'Het is waar, natuurlijk', werpt Koornneef tegen. 'Die krijgen ze nooit.'

'Een universiteit die vier jaar onderzoek doet naar de kleur van tomatenschijfjes mag in haar handjes knijpen dat wij haar niet voor straf degraderen tot een hbo', vindt Nijkamp.

Koornneef schuift ongemakkelijk op zijn stoel heen en weer.

'Maar denk je dat ze blij zijn, die Wageningers?', vraagt Nijkamp.

Koornneef schudt zijn hoofd. 'Nee', zegt hij. 'Ik denk het niet.'

'Ze worden gediscrimineerd, zeggen ze', zegt Nijkamp. 'Waarom krijgen die astronomen wel een prijs voor onderzoek naar ontploffende sterren, maar krijgen wij nooit een prijs voor onderzoek naar ontploffende kippen?'

Koornneef zwijgt.

'Daar krijg je hooguit een Spinazieprijs voor, zeg ik dan. De jongens zitten twee kamers verderop. Geef ze eens een belletje.'

Koornneef blijft zwijgen.

'Zo reageerden die Wageningers dus ook', zegt Nijkamp. 'Dus leg ik maar uit dat als een ster explodeert er een zwart gat ontstaat, waarin tijd en ruimte ophouden te bestaan. Maar als een kip ontploft, dan krijg je alleen maar rommel.'

'Ascites', zegt Koornneef.

'Gezondheid', zegt Nijkamp.

18.01.2007