New Order

'Denk je dat ik hem geraakt heb?', vraagt Bert Speelman van onder zijn tropenhelm, terwijl hij zijn berendoder weer over zijn schouder hangt.

'Kan', antwoordt Kees van Ast. 'Hij begon te hinken voordat hij achter dat bosje verdween.'

De twee bestuurders genieten van een welverdiende werkvakantie in een ver en warm land, en doen nieuwe en waardevolle indrukken op tijdens een safari over een uitgestrekte savanne. Een savanne die, dankzij de scherpe blik en uitmuntende schutterskwaliteiten van de populairste rector van het westelijk halfrond mogelijk een bewoner armer is.

'Ga jij eens kijken', probeert Speelman.

'Vergeet dat maar', zegt Van Ast. 'Ik hecht aan mijn leven.'

'Kees van Ast is bang voor een aangeschoten hertje', smaalt de rector.

'Niet zozeer voor het hertje', zegt Van Ast. 'Het zijn vooral de leeuwen waarover ik me zorgen over maak. Ga zelf maar kijken, stoere jager.'

'Ik moet ook alles alleen doen', zucht Speelman en buigt zich uit het raampje van de Landrover.

Zwetend en verbrand wankelen daar de studenten van sportvereniging Thymos onder de bagage van de bestuurders. Vooral de potige rugbyspelers die het huisorgel van Kees van Ast ("Niks sluit de dag beter af dan stemmig orgelspel") met zich mee zeulen hebben het moeilijk.

'Jij daar!', roept Speelman naar niemand in het bijzonder - maar als een rector roept. dan is er natuurlijk altijd wel iemand die luistert. Zo ook dit keer. Een badmintonspeler strompelt gelaten naar de terreinwagen.

'Dag subsidieontvanger', grapt Speelman. 'Hoe zouden wij het vinden om deze winter zonder centrale verwarming te trainen?'

De atleet zwijgt verbeten. 'Dat dacht ik al', zegt Speelman opgewekt.

20.11.2003