|
|
|
Er is er één jarig...
'Ik was altijd blij met een goede studentendemonstratie', bromt ex-rector Cees Karssen van onder zijn papieren feestmuts. 'Martin Is Jarig', staat er op.
Bert Speelman, ook ex-rector, knikt. 'Als boze studenten een auto van het bestuur in brand staken, zwol mijn hart op', zegt hij. In de met slingers behangen feestzaal prikken de oud-rectoren in de zelfgebakken appeltaart, die de afgevaardigden van de kritische WSO zojuist zijn komen brengen. 'Kritische en geëngageerde studenten zijn waardevolle studenten, vond ik.'
'En moet je nou eens kijken', zegt Karssen mismoedig. Hij wijst met zijn vorkje naar het WSO-baksel. 'De conformistische loeders. Eet smakelijk, Bert.'
'Het studentenorkest heeft Kropff een serenade gebracht', zegt Speelman walgend. 'En een slagroomtaart.'
'Ik heb nooit een serenade gekregen', mompelt Karssen.
Speelman doet geen moeite om een grimlach te onderdrukken. 'Cees is jaloers', zegt de nog immer geliefde ex-rector, en steekt een stukje WSO-appeltaart in zijn mond.
Karssen antwoordt niet.
'Geef maar toe, Cees', zegt Speelman.
'In jouw tijd zijn er helemaal geen dienstauto's in de hens gestoken', zegt Karssen.
'En jij stuurde de Mobiele Eenheid op je demonstrerende studenten af', zegt Speelman. 'Ik kan me nog herinneren hoe je neuriënd toekeek hoe de studenten uit het Bestuurscentrum werden gemept en...'
Speelman grijpt naar zijn mond. 'Gloeiende pendelstrooier', vloekt hij.
'Op je gespleten tong gebeten?', informeert Karssen.
Speelman haalt een steentje uit zijn mond en legt het op zijn uitgestrekte hand. 'Kijk toch eens, Cees', zegt hij. 'Zouden die communisten van de WSO dan toch...?'
'Een sprankje hoop', zegt Karssen.
06.04.2006
|