Wonderland

'In de papierversnipperaar ermee', suggereert Tijs Breukink, de mathematische rechterhand van Aalt Dijkhuizen. 'Met de samenstellers erbij.'

'Op zich een goed idee', zegt Aalt Dijkhuizen somber. 'Maar bij de medezeggenschap weten ze al dat het eraan komt.'

'Staat er dan helemaal niks positiefs in dat Medewerkerstevredenheidsonderzoek?', vraagt rector Martin Kropff. 'Er zal toch wel iets zijn, waarvan we kunnen zeggen: Yes! Goed van ons!'

'Tijs?', vraagt Dijkhuizen vermoeid. 'Kleine Alice heeft haar huiswerk niet gedaan. Licht jij onze stuiterbal even in, alsjeblieft?'

Tijs Breukink posteert zich voor de rector en legt zijn handen op diens schouders. Als Kropff omhoog blikt om de meterslange boekhouder in gezicht te kijken, schudt Breukink langzaam zijn hoofd.

'Nee?', vraagt Kropff. 'Echt helemaal niets?'

'Helemaal niks, lieve Alice', antwoordt Breukink. 'En ons vinden de medewerkers maar een stel overbetaalde, wereldvreemde en arrogante brokkenpiloten.'

'Mij ook?', zegt Kropff. 'Ik kan het me niet voorstellen.'

'Och kleine meid', zucht Dijkhuizen. 'Je weet in al je onschuld nog niet hoe slecht de wereld is.'

'Kunnen we dan niks doen waardoor onze mensen weer van ons gaan houden?', vraagt Kropff. 'Kunnen we ze geen duur kerstgeschenk geven? Zullen we vrijwillig eentiende van ons inkomen weggeven aan een goed doel?'

'Weggeven?', echoot Breukink.

Dijkhuizen trekt wit weg. 'Hurg', zegt de leider der leiders - en klauwt naar zijn borst. 'Tijs', piept hij.

Breukink snelt toe.

'M'n pillen, Tijs', hijgt Dijkhuizen. 'In m'n koffer.'

Breukink bukt en opent Dijkhuizens Samsonite.

'Vakje rechts', brengt Dijkhuizen uit.

'Sorry', stottert de rector.

'Kijk nou toch wat je gedaan hebt', zegt Breukink.

15.10.2008