Gevoelens

'Het was een zware tijd', zegt Aalt Dijkhuizen. De leider der leiders staat op een podium in de hal van - ja, van wat eigenlijk? Vroeger heette het ATO en werkten er vijfhonderd mensen. Nu luisteren er nog geen honderd onderzoekers naar de machtigste man van Wageningen.

'Ik heb verschrikkelijke dingen naar mijn hoofd gekregen', zegt Dijkhuizen. 'Dingen die me diep hebben gekwetst. Gelukkig ben ik dat gewend.'

In het publiek knikt Arie van der Bent, de voorzitter van de ondernemingsraad.

Ik doe het goed, denkt Dijkhuizen tevreden. Ik doe er nog een tandje bij. Jullie mogen me zien zoals ik ben.

"Ik weet nog goed hoe ik inwendig huilde toen ik op een servetje de rekensom maakte, en moest besluiten dat ik honderden geweldige mensen bij Nizo naar binnen moest sluizen', zegt Dijkhuizen. 'Hoeveel pijn het deed om dat toch maar niet te doen. Met hoeveel tranen ik moest besluiten al die prachtwetenschappers bij de universiteit onder dak te helpen. Hoe moeilijk het was om te besluiten om ook dat maar niet te doen.'

Even wachten voor het effect, denkt Dijkhuizen.

'Twee jaar geleden stond ik hier ook, beste vrienden. Toen bracht ik jullie de boodschap dat jullie zouden ophouden te bestaan. Op het oog was ik onbewogen. Maar een arts die een gecompliceerde operatie verricht kan zich ook niet veroorloven te voelen wat zijn patiënt voelt. Inderdaad, het was zwaar voor mij, maar nu ik zie hoe jullie hier met z'n vijfentachtigen massaal acte de presence hebben gegeven denk ik bij mezelf: Aalt, het was het waard.'

De leider der leiders pauzeert en blikt de hal in. Het blijft stil.

'En voor jullie was het natuurlijk ook niet leuk', zegt Dijkhuizen.

25.01.2007