Open brief aan de redactie van Resource

Evenals vorige week ontving de redactie van Resource veel ingezonden brieven naar aanleiding van het nieuws dat het weekblad na de zomer over gaat naar een andere uitgever. Naast steunbetuigingen is er ook een kritisch betoog van voormalig hoofdredacteur Arno Boon, die meent dat de huidige redactie het aan zichzelf te danken heeft dat ze buiten spel is gezet.

Natuurlijk is de 'move' en de 'greep naar de macht' van 'Aalt' verbijsterend. Natuurlijk is het onthutsend als bij een bieding de gunning niet naar de zittende macht gaat. Natuurlijk is het schokkend als gaande de rit de procedure gewijzigd wordt - als ik de geruchten mag geloven. Neemt niet weg dat bij een bieding altijd subjectieve elementen spelen en nogal eens de doorslag geven. Ik zou zeggen: welkom in het land der aanbestedingen.

In alle reacties en adhesiebetuigingen wordt naar mijn smaak een aspect over het hoofd gezien. De redactie van Resource - en daarmee Cereales Uitgeverij als geheel - heeft de afgelopen jaren steeds enorm de nadruk gelegd op de journalistieke waarden terwijl Resource en al haar voorgangers altijd al 'vrijheid in gebondenheid' kenden. Naar mijn overtuiging heeft de redactie het aan zichzelf te danken dat de koers gelopen is en wordt nu strategisch opnieuw zo gehandeld dat 'boeman' Aalt aan het langste eind trekt.

Ik kan mij als oud-insider niet aan de indruk onttrekken dat met name hoofdredacteur Korne Versluis en oud-gediende Albert Sikkema hun hand overspeeld hebben. Op een gegeven moment is je houdbaarheidsdatum voorbij en moet je verder. Zeker als Cereales zo'n beetje je eerste en enige werkgever is geweest.

Die beperkte werkervaring is steeds terug te zien geweest in met name de artikelen en berichtgeving over reorganisaties en saneringen. Daarin klonk altijd een 'wij horen bij de onderliggende partij' door, wat wekelijks nog versterkt werd door de - overigens zeer beeldend geschreven - stukjes van Koert. Dit was een continu schoppen tegen de machthebbers. Maar met welk doel?

Nooit, maar dan ook nooit, werd vanuit een objectieve insteek geschreven over het proces, de verschillende rollen en over hoe andere universitaire en onderzoeksorganisaties omgaan met dit soort ontwikkelingen. Nooit werd het personeel eens onder vuur genomen, de rol van partij boven partijen werd niet gezocht. De Raad van Bestuur zat fout. Dat simpele wereldbeeld is in de jaren tachtig toch al zo'n beetje gesneuveld?

Ik zie het naschrift van de hoofdredactie bij dit pleidooi al voor mij; Boon speelt op de man. Ik zal de bal alvast terugkaatsen: eerder, ik meen in 2006, was er ook al crisis met 'het hoofdgebouw'. Dat was dus een mooi moment voor de hoofdredacteur om de eer aan zichzelf te houden in plaats van elk jaar weer meer censuur voor lief te nemen.

Voor het bedrijven van journalistiek, zeker als die pretendeert onafhankelijk te zijn, is een brede ervaring beslist een pre. De redactie werd echter niet evenwichtig samengesteld zodat de redactie intern - en daarmee naar de opdrachtgever - ook een breed draagvlak kon opbouwen. Ooit was Cereales nog trots op haar bloedeigen 'rechtse bal' Bert Wiggers; een redactie moet een weerspiegeling zijn of tenminste een weerspiegeling kunnen zijn. Dat vergt journalistiek die laat zien wat er leeft in den brede.

Ja, ik weet het, ik heb gelezen over het lezersonderzoek. Dat is naar verluid zeer positief en dat neem ik van harte aan. Maar dat onderzoek kwam te laat. En blijkbaar was er helemaal geen kritische noot?!?

In het gunnen van opdrachten speelt de persoonlijke factor altijd een belangrijke rol. Als de relatie tussen opdrachtgever en de opdrachtnemer moeizaam is dan kan je dus twee dingen doen. Blijven zitten of loslaten. Ik denk dat de opdracht gewoon bij Cereales was gebleven als dat aspect nog nadrukkelijker een rol had gespeeld. Zoiets heet draagvlak.

Kortom, redactie en bestuur van Cereales hebben niet strategisch geopereerd en doen dat na het verliezen van de gunning opnieuw niet. Er wordt fors in de slachtofferrol gedoken en getrouwen worden gemobiliseerd. Daarmee bedient Cereales alleen een inner circle maar de lezers niet. In plaats van het brengen van een (persoonlijk) offer en uitgeverij Hemels een afgeslankte redactie aanbieden (immers, Hemels zit met de handen in het haar, zo is het beeld), wordt frontaal de aanval geopend en staan alle redacteuren dus op straat.

Er zijn meer verliezers. Ook Aalt snijdt zich in de vingers. Als goed verstaander en manager moet hij weten dat mooie interne bladen - die extern ook gelezen kunnen worden omdat er nooit een onvertogen woord in staat - niet of nauwelijks een ondersteunende rol in de bedrijfsvoering hebben. Je bent van het gedonder met die redactie af maar raakt grip op en kanalisatie c.q. herkenbaar maken van oppositie ook kwijt. Die zoekt dan andere wegen en zo'n effect draagt dus niet bij aan het versterken van de uitstraling, betekenis en succes. Een succes dat vele soms tegenstrijdige gezichten kent. Net als een grote organisatie als Wageningen UR die, met die hele kluit enthousiaste wetenschappers, studenten en ondersteunend personeel, vele gezichten en stromingen kent.

Ik stel dus voor dat uitgeverij Hemels als de sodemieter de redacteuren van Cereales aantrekt zodat een nieuwe episode van bloeiende bedrijfsjournalistiek ingeluid wordt.

Arno Boon, oud-medewerker van Cereales (1992-2000)

<<< Terug naar column