WillemKoert.nl

"That which doesn't kill me only makes me stranger "

over mij

/

klanten

/

stukjes

/

onderzoek

/

contact

/

18.06.2009

Borst vooruit, man

‘En dan ben ik aan de beurt’, zegt Aalt Dijkhuizen tegen perswoordvoerder Simon Vink.

‘Ik zie het helemaal voor me’, zegt Vink.

‘Je kondigt me aan. Je zegt zoiets als: ik geef nu het woord aan prof. Aalt Dijkhuizen, bestuursvoorzitter van Wageningen UR, drievoudig winnaar van de Spinozaprijs, top-econoom en misdaadbestrijder.’

‘Ik maak even een korte notitie’, zegt Vink. ‘Zodat ik het niet vergeet.’

‘Wat denk je? Doe ik een lange zwarte jas aan? Of een cape?’

‘Een cape is heel smaakvol, Aalt.’

‘Ik loop naar de microfoon, kijk de verzamelde menigte journalisten een veelbetekenend moment doordringend aan. Het is natuurlijk een photo opportunity.’

Photo opps zijn belangrijk’, weet Vink.

‘Ik grijns triomfantelijk, en dan rol ik de vergrote foto uit die je straks voor me gaat maken’, zegt Dijkhuizen. ‘Dames en heren, zeg ik. We ‘ve got him.’

‘Vergrote foto?’, vraagt Vink.

‘Dit is de terrorist die ons gebouw bekladt en ons teistert met bommeldingen. Zijn gezicht is vastgelegd door camera’s die wij van Wageningen UR in het kader van onze verscherpte beveiligingsmaatregelen hebben opgehangen.’

(Mededeling)

Tips?

Net als Aalt Dijkhuizen houden wij WillemKoert.nl van transparantie. Heb jij dus grote of kleine ergernissen? Heb je weet van dingen waarover je eigenlijk moet zwijgen? Ben je in bezit van geheime nota’s? Of heb je vertrouwelijke mailtjes die onder geen voorwaarde naar buiten mogen komen?

Mail dan gerust naar tips@willemkoert.nl!

Discretie gegarandeerd.

‘Ai’, fluistert Vink.

‘Het Volkertimago van Wageningen is in één klap uitgewist’, vervolgt Dijkhuizen. ‘Hoezo: ai?’

Vink krabt zich achter z’n oren. ‘Waar zal ik eens beginnen?’, mompelt hij.

‘Ik versta je niet’, zegt Dijkhuizen. ‘Je mummelt.’

Vink kijkt weg van de leider der leiders.

‘Praat harder, Vink’, zegt Dijkhuizen ferm. ‘Laat zien dat je een Wageninger bent. Borst vooruit, man.’

Vink haalt diep adem en kantelt zijn borstkas naar voren.

‘Beter’, zegt Dijkhuizen.

‘Er was iets met die cam…’, probeert Vink.

‘Ik versta je weer niet’, zegt Dijkhuizen. ‘Niemand luistert naar mensen die geen trots uitstralen. Spreek fier. En straal trots uit.’

‘Er was iets met de camera’s’, buldert Vink.

‘Beter.’

‘Ze hingen er wel, maar…’

‘Natuurlijk hingen ze er’, interrumpeert Dijkhuizen.

‘…Maar ze waren niet aangesloten op het systeem’, zegt Vink zo trots als hij kan. ‘Ze waren vergeten een kabeltje te leggen. Druk-druk-druk.’

Dijkhuizen knippert met zijn ogen.

‘Dit kan toch niet waar zijn’, mompelt Dijkhuizen.

‘Wat zeg je, Aalt?’, vraagt Vink. ‘Ik versta je niet.’